Marylin Monroe ağlasa keşke hep.

Marilyn Monroe hep ağlasın istiyorum ben mesela.
Sadistçe bir yaklaşım olduğunun farkındayım, ama düşündüğüm bu ve aslında sadistçe olmaktan uzak.

Marilyn Monroe'ya öyle özel bir ilgi duymadım, ergenliğin son demlerini yaşayan her hatun gibi. Fotoğraflarına falan baktım, hayatını okudum, öyle çok ilgi çekici bir yanı yok benim için. Ama fotoğraflarına bakınca şeyi düşündüm. Marilyn Monroe sanki hep ağlamalıymış gibi.

Çünkü mutlu olduğu, kahkaha attığı fotoğrafları samimiyetten çok uzak gibi.
Ama ağladığı fotoğraflara, donuk baktığı fotoğraflara falan bakınca, bir içtenlik hissediyorsun. O bence çok acı çeken bir kadın. Hakkında çok fazla şey bilmiyorum ama, fotoğraflarından çıkardığım sonuç bu. Çünkü bu üzgün rol ona fevkalade yakışıyor. İçinden gelen bir şey olmalı. Hakikaten hissettiği bir şey. Hatta bu anlarda rol yapmıyor olmalı.

O fotoğrafları çektirdiğinde ne düşünmüştür bilmiyorum. Ama eminim çok acıklıdır.
Marilyn Monroe'ya karşı bir duygu besleyeceksem eğer, özeneceksem eğer, bu içtenliği, bu üzgünlüğü içindir.

İnsan sevgisi bana onun da gülmeye ihtiyacı olduğunu, onun da gülmesi, mutlu olması gerektiğini söylese de, o üzgün daha güzel sanki hep.

Sanki ölmemiş gibi de konuşuyorum ya böyle...

Acaba 40-50 yaşlarında nasıl olurdu Marilyn Monroe ya?