En azından fabl kahramanı olabilirim.

Kısacık da olsa, hayatım boyunca hep önemli biri olmak istedim ben. Özel olduğuma inanmak istedim.
Kandırdım da kendimi. Ama kendini kandırmak yetmiyordu hiçbir zaman, insanları da kandırabilmek istedim. Ama insanlar bana kıçlarıyla gülüyordu her seferinde.
Belki abuk sabuk düşüncelerim vardı, ama dinletecek kimse bulamadım. Bunları bir filozof edasıyla düşünebilmiş olmayı düşlerdim hep. Kendimi çok zeki, görünmeyeni görebilen sanırdım. Bir Jokerdim. Aslında burada tevazu da gösteriyordum hep bir şekilde. Üstelik öyle bir tevazu ki, bunları kendime bile ancak şu an itiraf edebilecek kadar. O yüzden hep Joker değil de, Kupa Ası olduğumu düşünürdüm. Jokerden sonra bir şeylerin çakmaya başlayan tek iskambil kağıdı.

Bazen bir film kahramanı gibi olmak isterdim. Öyle destansı bir hayata sahip olmak. Bir Amelie olmayı kim istemezdi mesela?

Saçımı onun gibi kestirsem bile o olamayacağım, insanların öylesine özendiği bir hayata sahip olamayacağımı biliyorum.

Hem benim saçlarım kıvırcık zaten.

Belki kısa film karakteri olurum diye düşündüm sonra. Ama hakikaten şu kısacık hayatımda bir kısa film kadar vurucu olabilecek miydim? Kısa film kahramanı olmak çok daha iddialı.

Ben de durdum bir anda, fabl kahramanıyım dedim. Üzerinde hiç düşünmemiştim. Sonra kılıf uydurmaya çalıştım buna, çünkü ben her zaman öyle yaparım. Aklıma birden düşüveren bir şeye kılıf uydururum. Düşündüm, madem dedim film kahramanı falan olamıyorum, o zaman şu hazin hayatımla fabl gibi ders vermiş olayım. Saçma sapan mesajlar, dersler vermeyeceğim elbette. Yaşıyorum sadece. Fabl kahramanı gibi.

Ben Freud'a hep saygı duydum mesela. (Konuya dan diye atlamaya bak.) Nietzsche'yiyse hiç anlayamıyorum.

Freud'un süperegosunun bana bunları yaptırdığını biliyorum. (Cümleye bak, sanki Freud'un benliğinde yaşıyorum.) Bundan kurtulmanın bir yolu gibi baktım bir şeyler yazmaya. Madem kimseyle konuşamıyorum, madem kendimle bile konuşamıyorum; o zaman bu internet sayfasıyla konuşayım dedim. 

Artık iplerin koptuğu yerdeyim sanki. Hiçbir şey umrumda değil ve her şey değişecek gibi.

Ama ben biliyorum ki bu da her zamanki gibi aptalca bir yanılsamam. 

Gideyim.